پيغمبر فارغ نبوده و انبياء آمده و مردم را ارشاد كرده اند و سرانجام تمام انبياء ( ع ) حتى اگر تعدادشان به يك ميليون نفر هم برسد ، همه قربانى دين شده اند . در آن حديث متفق عليه و متواتر قطعى كه عده اى از محدثين محترم اهل سنت از پيغمبر اكرم ( ص ) نقل كرده اند ؛ آنحضرت ( ص ) در طول زندگانى و در دوران نبوتش مكرر در مكرر ذكر كرده است كه : إنى تارك فيكم الثقلين . اگر « ثِقلَين » باشد يعنى دو چيز سنگين و اگر « ثَقَلَين » باشد يعنى دو چيز نفيس را در بين شما مى گذارم . ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا بعدى ابدا : تا هنگامى كه به اين دو تمسك كنيد ، گمراه نمى شويد و آن دو چيز ؛ يكى قرآن و ديگرى اهل بيت من است . اين حديث مضامين مختلف و جملاتى دارد كه من از آنها صحبت نمى كنم و مراد من يك جمله است كه در بعضى از اسانيد آن آمده است : احَدُهُما اكبَرُ مِنَ الآخَر ؛ اين دو چيز نفيس را من در بين شما گذاشتم ولى يكى از ديگرى بزرگتر است ، يعنى قرآن بزرگتر از عترت و اهل بيت من است . قرآن قانونى است كه براى ميلياردها انسان تا روز قيامت آمده است لذا قرآن فوق نبوت و امامت است . طبق روايات كافى ، در روز قيامت كه قرآن متمثل مىشود از صف انبياء هم بالاتر مى رود . احَدُهُما اكبَرُمِنَ الآخَر . دليل اينكه ما انبيا ( ع ) را دوست داريم و به مقام آنان احترام مى گذاريم بدين جهت است كه « پيامبران » آورندگان ، مبيّن و مروّج